Diakonia Liturgiczna

„LITURGIA, szczególnie eucharystyczna, jest uprzywilejowanym miejscem spotkania z Chrystusem w Duchu Świętym, znakiem objawiającym i urzeczywistniającym tajemnicę Kościoła – wspólnoty oraz źródłem i szczytem jego życia; dlatego chcę zawsze jak najpełniej w niej uczestniczyć, a moim zaszczytem i radością jest służba w zgromadzeniu liturgicznym według zaleceń soborowej odnowy liturgii.”
(Drogowskazy Nowego Człowieka)

Jakie ma zadania i czym jest diakonia liturgiczna we wspólnocie? Zadaniem diakonii liturgicznej jest troska o liturgię, o jej poprawne rozumienie i piękne celebrowanie, o kontynuowanie odnowy liturgicznej w duchu Soboru Watykańskiego II. Taką diakonię podejmują wszyscy członkowie wspólnoty, gdyż każdy ma swój wkład w celebrację liturgiczną, a swoją postawą oddziałuje na innych. Potrzebne jest jednak grono, które ten aspekt życia i posługiwania w całej wspólnocie ożywia i inspiruje – zadanie to spełnia właśnie diakonia liturgiczna. Poniżej próba przybliżenia miejsca diakonii liturgicznej w życiu Kościoła.

LITURGICZNY WYMIAR CHRZEŚCIJAŃSKIEGO POWOŁANIA

Katechizm Kościoła Katolickiego (1136-1144) uczy, że liturgia ziemska jest uczestnictwem w liturgii niebieskiej, a celebransem tej ziemskiej liturgii jest całe Ciało Chrystusa. Wszyscy członkowie kościoła „celebrują chrześcijańskie misterium”, uroczyście wyrażają swoją wiarę i modlitwę, w sakramentalny sposób jednoczą się ze swoim Bogiem i Panem. Gospodarzem tej uczty jest sam Bóg. Człowiek dostępuje zaszczytu uczestnictwa. Wydarzenie do którego jest zaproszony przerasta go wielkością i pięknem. Nikt z ludzi nie jest godzien uczestniczyć w naturze Bożej i mówić do Boga „Ojcze”. Nikt też nie jest sam z siebie godzien być współpracownikiem Chrystusa w dokonującym się dziele odkupienia. Jednak Bóg schyla się do poziomu człowieka i daje mu udział w swoim życiu oraz powierza mu zadanie ewangelizacji świata.
Biblia i Tradycja Kościoła mówią tu o powołaniu człowieka przez Boga. Chrześcijanin został po imieniu wezwany, aby wejść do domu Ojca i poczuć się w kościele jak w rodzinie. Do tej tajemnicy powołania należy się odwołać mówiąc o uczestnictwie w liturgii oraz o diakonii liturgicznej. Ks. Stanisław Szczepaniec pisał , że do liturgii nie można się zbliżać inaczej, jak ze świadomością powołania, a kto myśli że uczestnicząc w liturgii czyni Bogu łaskę, ten jest w błędzie. Biblijny obraz ukazuje człowieka jako stworzenie, które otrzymuje od Stwórcy dar życia ludzkiego i jako dziecko, któremu Ojciec przekazuje dar życia Bożego. Przyjmując te dary z miłością i w pokorze, jednoczy się ze swoim Stwórcą i dojrzewa do pełni swego rozwoju w zjednoczeniu z Bogiem.
Sobór Watykański II uczy nas patrzenia na liturgię w perspektywie zbawczego planu Boga. Bóg kieruje dziełem zbawienia. Człowiek odczytuje myśl Boga i w nią się włącza. Dotyczy to także wszelkiego posługiwania. Podjęta w kościele diakonia nie jest postawieniem na pierwszym miejscu człowieka, który chce coś dobrego dla Boga zrobić. Posługa w imieniu Boga jest łaską i zaszczytem dla tego, który ją podejmuje. W tej posłudze jest obecny bowiem sam Chrystus. Służenie ludziom jest usługiwaniem Jemu samemu.
Sam Bóg w różny sposób pokazuje człowiekowi, że jest coś do zrobienia i pyta, kto jest gotów to podjąć. Natomiast samo zdanie „Podejmuj taką diakonię do której jesteś powołany” musi być rozważane jako coś stałego i długofalowego. Diakonia jest bowiem drogą realizacji powołania. Nie można jej sprowadzić do płytkiego aktywizmu lub widzieć w niej tylko chwilową okazję do spełnienia czegoś dobrego. Prawda o powołaniu domaga się zaangażowania całego człowieczeństwa. Wszystkie siły umysłu lub woli, cały zapał serca i sumienia, wszelkie zdolności cielesne i duchowe powinny być włączone w realizację powołania.

Do dwóch głównych zadań diakonii liturgicznej należy:

  • Pomoc wspólnocie w odkryciu, czym jest liturgia i co to znaczy w niej uczestniczyć (KL 7)*,
  • Pomoc wspólnocie w odkryciu miejsca liturgii w całości życia chrześcijańskiego (KL 10)*.

Te dwa zadania są ze sobą ściśle związane. Obecność na liturgii, to wielka tajemnica spotkania z Bogiem i Kościołem. Dokonuje się ona poprzez znaki, a jej szczególną treścią jest uświęcenie człowieka i uwielbienie Boga. Liturgiczne czynności są szczytem i źródłem wszystkich innych działań całego Kościoła i poszczególnych jego członków. Trzeba więc uczyć się przeżywać samą liturgię, a także budować więzy, często osłabione, między uczestnictwem w liturgii, a codziennością życia chrześcijańskiego.
Szczególnym aspektem tego rozumienia i przeżywania liturgii jest poczucie współodpowiedzialności za nią oraz czynne zaangażowanie w jej przygotowanie i celebrowanie.
Celebransem liturgii jest całe zgromadzenie liturgiczne i trzeba każdemu uczestnikowi pomóc duchowo zjednoczyć się z Chrystusem i Kościołem oraz zewnętrznie pomóc mu odkryć jego zadanie i jego miejsce w sprawowaniu świętego misterium. Takie dzieło podejmuje cały Kościół. Uczestniczą w nim wszyscy. W szczególny zaś sposób włączają się w nie ci, którzy chcą podjąć diakonię liturgiczną. Oni poświęcają więcej uwagi poznaniu samej liturgii i budowaniu jedności między spotkaniem z Bogiem w znakach liturgicznych, a spotkaniem z tym samym Bogiem w drugim człowieku.
Należy pamiętać, iż formacja nie może nikogo oddalać od jego rodziny, studiów lub pracy zawodowej, lecz przeciwnie, powinna pomagać mu dobrze te zadania wypełniać, a jeśli ich jeszcze nie podjął, to dobrze się do nich przygotować. Członek Diakonii Liturgicznej powinien nieustannie budować mosty między liturgią, a życiem codziennym i prowadzić tymi drogami innych ludzi.

* Konstytucja o liturgii świętej
Źródła:
„Co to jest diakonia liturgiczna” – ks. Stanisław Szczepaniec
„Liturgia a wspólnota” – Ks. Franciszek Blachnicki
„Zarys Liturgiki” – Ks. Tarsycjusza Sinka CM

Najnowsze wpisy

Spotkania Diakoni

Animatorów – poniedziałek 21:00
Muzyczna – środa 19:00
Liturgiczna – wtorek 19:00
Modlitwy – środa 19:00